Chegamos ao Caracol que Fala para Todos despois de 42 horas de viaxe: avión, autobús e redila. Neste México preelectoral todo é posible, ata que un bus sexa un avión terrestre ou que os dirixentes do P.R.I monten unha plataforma para democratizar o país.

Marcos segue de ruta pedagóxica desa revolución que nace de abaixo e nós chegamos en día santo ao Caracol máis machado polos paramilitares.

Tres horas esperando á beira do camiño a que alguén nos dera permiso para entrar en zona de resistencia, pagan a pena se despois es recibido pola Xunta de Bon Goberno que se reune ese día en exclusiva para darnos a benvida e aprobar todas as nosas propostas.

Tres compas, un cartel do Che, a mítica Casa da Xunta cun caracol de río do que nace un inmenso ceo de esperanza rebelde e o noso "abuelo" que é como lle chaman os indios ao noso baúl de teatro, fan de escenografía deste encontro onde chegan as nosas rias ata ao campamento cilvil pola paz. Os compas pasamontañas, incluído, están contentos, dannos a benvida con chistes e nós mantemos unha conversa de amigos nese lugar sin tempo é a utopía que camiña.

Despois bicos e abrazos cos amigos promotores de educación, plans de traballo, partido de basket, o inseparable diablo... parece como se nunca marcharamos desta terra.

Imos marchar a Jolja, o centro de formación da zona sur do caracol, para dar talleres a 80 promotores de educación choles: clown, malabares e xogos cooperativos. Parece por fin que a escola de novo circo xa empeza a tomar corpo sobre todo desde que os compas decidiron adoptar a estos Pallasos en Rebeldía de Galicia, os soyapos como eles nos chaman, pero bueno se a Paulo Freire lle chaman Paulo Fritas ben podemos acertar que a nos tamén nos muden o nome.

Iván Prado, 15 de abril de 2006.