DE PARADAS NO CAMIÑO

Imos dar a última función da xira, no municipio autónomo de Akabanal. A comunidade está bastante lonxe de onde durmimos e pasamos unha viaxe sofocante que absolutamente accidentada por carreiros de monte, mal asnetados en bancos de madeira que con cada bache chimpa con nos e as mohilas, E preto de tres horas despois xa cerca de Chulun, a comundiade á que íamos outra comunidade compa nos para no camiño.

Baixamos da redila, extrañados ante a comitiva de recepción, que capitaneada por un promotor de educación cóntanos que as autoridades autónomas decidiron que os Pallasos en Rebeldía tiña que facer o programa na comunidade e ver as tres horas de actividades que os chamacos levaban preparando dous días para nós.

Nese momento non sabíamos como actur, por unha banda había unha comunidade que figuraba no plan de visitas que estaba esperando por nós e por outra banda esta xente nos estaba contando os esforzos e as ilusións implicadas no pasa da caravana pola súa comunidade.

Así que despois de actuar na comundiade de orixe, e máis esperar horas para ter o permiso da Xunta de Bon Goberno, chegamos ás 9 da noite (noite pecha nesta terras) a comundiade sorpresa, pero a verdadeira sorpresa foi que a luz marchara e tiñamos que buscarnos a vida para conseguir a luz.

Puxémons mans a obra todavía coa roupa de pallaos sudada, sen quitar a maquillaxe corrida polas nosas meixelas da actuación anterior.

Colocamos focos de carro que levamos para este tipo de ocasións, e os compas aportaron uns mástiles inmensos que serviron de trust, unha bateria multitoma foinos dando luz ata que na metade do espectáculo foise apagando.

A función foi marabillosa, improvisación total, nós buscando a pouca luz, fran que fai de presentador ausentouse na metade para ir á letrina, os números de maixa fixémolos co linternas e bombillas improvisadas.

Acabamos a función absolutamente agotados, pero coa satisfacción de apoiar esta xente incluso nas condicións máis adversas.

Camiñar horas por veredas, viaxar por carreiros de cabras, actuando varias veces no día, baixo a chuvia ou sen luz. Todo serve, todo suma, todo é un anaco de solidariedade para estos pobos que manteñen unha loita de resistencia dende hai máis de vinte anos.

Ao lado dos seus esforzos, as nosas pequenas penurias parecen insignificantes. Sobre todo porque a recompensa que recibimos en forma de risas, aplausos e palabras de agradecemento é inmesa, é unha recompensa que nos acompañará toda a vida.

Iván Prado.