Un baño coa Xunta de Bon Goberno nas fervenzas máis magnificas de Chiapas, pode ser unha verdadeira inmersión no mundo máxico do neozapatismo indíxena.

Se as fervenzas do Bashkan son o suficientemente imponetes para emocionar a calquera, en compañía dos líderes desta revolta india os efectos multiplícanse ata perder a conta.

Saltar de poza en poza, perseguir unha iguana, bucear por covas misteriosas e deitar o lombo baixo auténticos grifos naturias de hidormasaxe, pode parecer o anuncio dunha publicidade turística, pero nada máis lonxe da realidade, se neste momento nesta zona de Chiapas non hai un inmenso complexo turístico de luxo é xustamente porque o
zapatistas co seus corpos e os seus traballos o levan impedindo dendo hai xa varios anos, aínda a costa de enfrentamentos con outros sectores da comunidade, éntreles ospropios paramilitares.

E eles que son conscientes do efecto multiplicador que ten o movemento zapatista a nivel internacional, non perden ocasión de explicar porque é tan importante loitar pola autonomía indíxena que lles garantiría, entre outras cousas, poder facer usos dos seus recursos naturais para
impedir que fosen expoliados polas multinacionais que controlan a economía mexicana.

Pola tarde despois de repoñer forzas sen descabalgarnos da montaña rusa emocional na que sempre se convirten as nosas caravanas, poñemos en pé o primerio pase da versión zapatista da Cadeira Voadora, ante a Xunta sen
pasamontañas e os nenos da comunidade sen vergoña ningunha despois de catro visitas a este Caracol.

Entre nervos, olvidos, improvisacións e moitas rissa a representación foi chegando á parte final, onde un Lokonuk desposuído da súa nariz vermella, intenta transmitir aos compas unha mensaxe de apoio e alento no nome de moitas persoas solidarias de Galicia, aplausos e vivas para o
EZLN e para os Pallasos en Rebeld{ia de Galicia. A función rematou, os pallasos xa chegaron a territorio rebelde.

Iván Prado, 16 de marzo de 2006.