|
crónica I |
De camaróns e resistencias
A costa pacífica de Chiapas é unha das xoias deste país: estuarios, manglares, praias de eternas postas de sol, deliciosos manxares do campo e do mar. Un paraíso.
Un paraíso onde as desigualdades, os atropelos de mal goberno e a decadencia do sistema de mercado levaron a moitas familias a organizarse en comunidades en resistencia.
Chego un 24 de decembro a un lugar onde o mar e o ceo se dan a man, para pasar os dous días de espera antes de que chegue o resto da caravana. (+)
|
crónica III |
É a duodécima caravana que organizo e nunca vivira esta situación.
Viaxo cun billete trucho que me vende de estraperlo unha axencia mexicana. Non tes dereito nin a respirar, só sobes se hai sitio e se o avión voa. (+) |
|
crónica II |
Palenque, ano 0. Unha civilización maia desaparece e outra chea de odio, temor e complexos okupa a selva, os chairos, os ollos de auga, as fervenzas; chegou o castelán, con arcabuz; o tribunal da máis que Santa Inquisición e os seus cans que se montan. O que non saben estes malos aprendices de Atila é que entre a foresta e a casa do xaguar dormen o sono dos séculos restos dunha cultura capaz de competir en edificacións coas máis belas catedrais europeas, non solo dese momento senón tamén de séculos vindeiros. (+) |
|
